अनंतता

भवानी पूजेला, आणिले भंडार।
वासनांना ठार, करूनीयां ॥
मेलेल्या इच्छांनीं, रक्ताळले चित्त।
संपादिलें वित्त, विरक्तीचें ॥१॥

आणि कोठे गेला तुझा तो विश्वास।
तुझा गूढ हास आनंदाचा॥
मनांत कां आले स्वैर स्वप्न कांही।
चित्त कोठे जाई - भटकाया॥४३॥

तृप्त होणार्‍या ह्या क्षुद्र इच्छा माझ्या ।
नांव त्यांचे तयां-कसे द्यावें॥
एक सुद्धा इच्छा थोडकीशी स्वैर।
सफळ ना होणार जीविती या ॥
अशा या ठरलेल्या जीवनक्रमांत।
कसे कां हें चित्त व्यग्र माझे ॥२२॥

कशाला पूजावे सत्य हे कळलेले।
ध्येय लाधलेले नको मला ॥
अज्ञेय सत्याचा - अप्राप्य प्रेमाचा।
अश्राव्य गीताचा - भुकेला मी॥२०॥

तुझा जो भासला ओंठ स्वप्नकाली।
असे तीन पाकळी फुलाचीच ह्या ॥
देव आता ठरला तसा मनाचा संभ्रम।
आणि तोही देहधर्म - प्रेम माझे॥११॥

मनांत लाविली तेजे तारकांची ।
निशा कायमची प्राप्त झाली ॥
चन्द्रिकेची शोभा धरावया गेला ।
घेउनीयां आलों मेघमाला ॥
विद्युल्लतेमागें स्वैर धावतांना ।
वादळें ती नाना पुढे येतीं ॥

अनिवार्य इच्छा जी जी येते मनीं ।
तियेला वर्तनी बिंबवावी ॥
अज्ञेय सत्याचा अदृष्ट जो किरण ।
तोच इच्छाजनन करी आंत ॥
इच्छा आणि ज्ञान वन्द्य तीं दोन्हींही ।
सिद्ध त्यांत होई व्यष्टितत्त्व ॥८१॥

केतकीच्या पोटीं विषारी नागिण ।
कमलिनी कर्तन करी भृंग ॥
किडा उंबरांत प्रेमात वासना ।
सदा असावी ना मर्त्यलोकी? ॥७१॥

तुझ्या सौन्दर्याचे सुवास-सेवन ।
करावया नयन भृंग झाले ॥
किरणगुंजी असली घालतांना त्यास ।
पंख हलवायास नुरे भान ॥
म्हणूनी राहिले अचल ते स्वस्थानीं ।
तुला मी गाऊनी आळवितांना ॥६१॥

वार्‍याचे कर्ज जें श्वासांनी घेतलें ।
सव्याज तें दिलें उसाश्यांनी ॥
संख्येंत वागलो जीवनाच्या कालीं ।
शून्यता वरियेली मृत्युलोभें ॥५१॥