सख्या भूतकाला, तुझ्या अन्तरांत।
वेदना त्या सुप्त, किती माझ्या।।
तुझ्या अंगावरी, फेकुनी अनुभव।
शान्त केला जीव, स्वत:चा मी ॥१॥

चक्रनेमिक्रम, विराट विश्वाचा।
असा चालायाचा, निरंतर ॥
जन्ममृत्यूंच्या या, पावलांनी दोन।
कालाचें हे वन, फिरे आत्मा ॥१॥

भवानी पूजेला, आणिले भंडार।
वासनांना ठार, करूनीयां ॥
मेलेल्या इच्छांनीं, रक्ताळले चित्त।
संपादिलें वित्त, विरक्तीचें ॥१॥

प्रमादांची शय्या, नीतिवालेसाठीं।
तसें धर्मापोटी, रक्तपात ॥
उषेच्या पूर्वी हा, काळोख पाहणें।
भक्तिला साहणें, विरह-दु:ख ॥१॥

आणि कोठे गेला तुझा तो विश्वास।
तुझा गूढ हास आनंदाचा॥
मनांत कां आले स्वैर स्वप्न कांही।
चित्त कोठे जाई - भटकाया॥४३॥

प्रति प्रेम नाही तुला देता येत ।
भाव हे अज्ञात गूढ माझें॥
तुझा काय दोष सौंदर्य अंधाला।
भक्ति तर्कटाला - निरर्थक॥३३॥

तृप्त होणार्‍या ह्या क्षुद्र इच्छा माझ्या ।
नांव त्यांचे तयां-कसे द्यावें॥
एक सुद्धा इच्छा थोडकीशी स्वैर।
सफळ ना होणार जीविती या ॥
अशा या ठरलेल्या जीवनक्रमांत।
कसे कां हें चित्त व्यग्र माझे ॥२२॥

कशाला पूजावे सत्य हे कळलेले।
ध्येय लाधलेले नको मला ॥
अज्ञेय सत्याचा - अप्राप्य प्रेमाचा।
अश्राव्य गीताचा - भुकेला मी॥२०॥

तुझा जो भासला ओंठ स्वप्नकाली।
असे तीन पाकळी फुलाचीच ह्या ॥
देव आता ठरला तसा मनाचा संभ्रम।
आणि तोही देहधर्म - प्रेम माझे॥११॥

मनांत लाविली तेजे तारकांची ।
निशा कायमची प्राप्त झाली ॥
चन्द्रिकेची शोभा धरावया गेला ।
घेउनीयां आलों मेघमाला ॥
विद्युल्लतेमागें स्वैर धावतांना ।
वादळें ती नाना पुढे येतीं ॥